Mijn rare tongval maakt dat ik opval

Volgende week vrijdag vieren de Verenigde Naties de Internationale Dag van de Verdraagzaamheid. Onze Belgische stagiaire Sanne vertelt hoe het is om zich onder de Stadjers te mengen.

zaterdag 10 november 2018

Ik woon en werk nu al een maand in Groningen. Een maand vol kroket uit de muur, vol ‘hoihois’ en ‘doeidoeis’ en ‘Zondag met Lubach’. Maar ook een maand vol inspirerende ontdekkingen, nieuwe vriendschappen en persoonlijke ontwikkeling. Een interculturele ervaring om u tegen te zeggen.

Trial and error

Zo’n interculturele ervaring ver van huis was voor mij persoonlijk geen grote stap. Ik keek er erg naar uit om mij onder te dompelen in de Nederlandse cultuur en meer te weten te komen waarom die oranjegekte zo leeft onder het volk. Dat loopt natuurlijk niet altijd van een leien dakje. Ook al spreek ik Nederlands, ik moet goed uitzoeken wat werkt en hoe ik mezelf kan blijven zonder dat anderen zich onwennig voelen.

Kan jij ook normaal praten?

Zeg niet kleedje, maar jurkje. Niet leerrijk maar leerzaam. Niet gsm maar telefoon.  Af en toe ontsnapt er een ‘maar allee’ of ‘komaan mannen’ tijdens de les, met hilariteit in de klas als gevolg. Vaak word ik goed verstaan, maar dat is niet altijd het geval. Mijn ‘rare’ tongval maakt dat ik opval en anders ben. Als ik iets vraag in de Albert Heijn, krijg ik vaak een Engels antwoord terug. Nog erger, de vraag ‘kan jij ook normaal praten?’ van één van mijn studenten, bracht me van mijn stuk. Ben ik dan niet normaal? Ik mag natuurlijk niet klagen, ik heb het hier heel goed.

Culture Clash

De ontmoeting tussen die Belgische en Nederlandse elementen botsen af en toe. Nederlanders en Belgen hebben altijd wel al een gekke relatie gehad. Belgen vinden Nederlanders onbeleefd en luid en zij vinden de Belgen dan weer braaf en saai. Maar hoe je het nu draait of keert, toch mogen we elkaar wel graag.

Ik heb het voordeel dat ik heel gemakkelijk met mensen in gesprek kan gaan over wat er speelt in de maatschappij, zoals de blauwe zwarte pieten en de winter- of zomertijd. Toch moet ik zelf dingen ontdekken die dieper in de cultuur zijn ingebakken, zoals de Nederlandse waarden en normen. En daar hebben wij Belgen, natuurlijk, een duidelijke mening over. Nederlanders kunnen volgens ons niet gezellig zijn. En wie dat zegt, heeft het goed mis. Hechte relaties met familie, vrienden en collega’s staan op prioriteit één. Hoe vaak ik op vrijdag al voorbij borrels op straat ben gefietst. Wat stoelen buiten zetten en samen wat bijpraten met een glaasje wijn of een biertje. Restaurants zitten stampvol en ook gezellig iets drinken lukt pas nadat we teleurgesteld een ander plan bedenken omdat de bar vol zit. Nee Belgen, ook Nederlanders weten ‘waar dat feestje is’.

Toch is het heel opvallend hoe de ‘doe-maar-lekker-gewoon’-instelling de Nederlandse samenleving overheerst. Of toch, dat denken ze. Groningen is een stad waar men in bepaalde mate sociale diversiteit viert en Belgen, Turken of Spanjaarden, hoe anders we ook zijn, met open armen worden ontvangen. Al is het soms met wat achterdocht.

1 antwoord
  1. Tineke van den Berg
    Tineke van den Berg zegt:

    Dag Sanne mij wordt na 49 jaar nog steeds gevraagd of ik uit Nederland kom ? Vooral al als ik een telefoontje of even de grens ben over gewipt maar ik hou van beide landen hun gewoonten. Ik ben blij dat ik ze heb leren kennen en waarderen.Ik zou die niet willen missen lieve groetjes

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *